اشعار و قصايد فارسى و عربى به قدرى حفظ داشت كه در اصفهان نظير نداشت . « 1 » علامه سيد حسن صدر مى نويسد : « قال بعض أفاضل العصر بعد وصفه بالأوحد الأفضل : وهو من محاسن الدهر وأفاضل العصر ، له مشاركة في علوم شتّي من المعقول والمنقول . « 2 » أقول : واجتعمتُ به لمّا جاء لزيارة الأئمّة في العراق أيضا ، فرأيتُه رجلًا فاضلًا بزي أهل العلم والصلاح ، لا بزي الأطبّاء ، و قد توفّي عن قريب » . « 3 » وى در 6 جمادى الاول 1327 ق وفات يافته و در تخت فولاد مدفون گشت . « 4 » 27 . حاج ميرزا بديع موسوى درب امامى فرزند سيّد مصطفى بن مير عبد الحميد ، « 5 » از سادات موسوى محلّه درب امام . از رجال ممتاز علمى و ادبى و اخلاقى اصفهان كه مانندش در طبقه فقها و ائمّه جماعت به ندرت وجود يافته است . « 6 » وى نزد آيات عظام : مير سيّد محمّد شهشهانى ، صاحب روضات و حاج شيخ محمّد باقر نجفى تحصيل نموده بود و از هر سه اجازه داشت . در انواع علوم و فنون فقه و اصول و فلسفه و كلام و شعر و ادب و تاريخ احاطه ، و در بعض اين رشته ها استادى و حذاقت بى نظير داشت . وى از مدرّسان نامى مدرسه نيماورد بود و سطوح فقه و اصول را هيچ كس به خوبى او درس نمى گفت . بسيار خوش تقرير و شيرين بيان و سنجيده تدريس مى كرد . مطالب عالى دقيق را بسيار سهل و روان به طريق سهل ممتنع بيان مى نمود .

--> ( 1 ) . رجال و مشاهير اصفهان ص 203 - 202 . ( 2 ) . عبارات فوق از علامه شيخ محمد رضا نجفى در « النوافج والروزنامج » است . ( 3 ) . تكملة امل الآمل ج 5 ص 207 - 206 . ( 4 ) . دانشمندان و بزرگان اصفهان ج 1 ص 145 . ( 5 ) . سيد مصطفى و مير عبد الحميد در صحن امام زاده درب امام پهلوى يكديگر دفن شده اند . تاريخ اصفهان ( فصل تكايا و مقابر ) ص 244 . ( 6 ) . تاريخ اصفهان ( فصل تكايا و مقابر ) ص 244 .